ผีเสื้อเจ้าเอย... เจ้าจะบินไปถึงไหน
ท้องฟ้าช่างกว้างใหญ่ จะมีที่ใดให้เจ้าได้พิงพัก
โลกมนุษย์ก็ช่างโหดร้ายยิ่งนัก
ไร้ซึ่งความรักและความจริงใจ
ผีเสื้อเจ้าเอย...ช่วงชีวิตของเจ้าก็แสนสั้น
เพียงหนึ่งพันราตรีที่ผ่านผัน
เพียงหนึ่งหยดน้ำตาและหนึ่งคำรำพัน
ก็สุดทางความฝันที่ตั้งใจ
ผีเสื้อเจ้าเอย...เจ้าจะท้อบ้างไหม
ถ้าปลายทางชีวิตที่วาดหวังไว้
เหลือเพียงความว่างเปล่าเรไร
เจ้าจะร้องไห้ให้ความโง่เขลาของหัวใจ หรือความเหงาที่ร้างไร้กันดี
ผีเสื้อเจ้าเอย...ในเวลาและนาทีนี้
ปีกของเจ้าช่างเปราะบางและขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี
ได้แต่หวังว่าในอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้
เจ้าจะตื่นมาสบตากับแสงอาทิตย์อีกที เท่านั้นเอง...