ถึงแม้ว่าเว็บตี๋น้อยจะจัดทำมาเป็นเวลา 1 ปีเต็มแล้วนะครับ ผลที่ได้จากการทำเว็บหากคิดในเชิงตัวเลขแล้วคงติดลบทะลุปรอท
แต่หากคิดโดยใช้ความสุขทางใจเป็นตัววัดแล้วละก็ ผมว่าเกินร้อยเช่นกัน ยิ่งช่วงที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปเจอกับน้องๆ ที่สนใจอุตส่าห์เดินทางมาร่วมงานมิตติ้งในครั้งที่ผ่านมา ยิ่งทำให้หัวใจพองโต...ทำให้เชื่อเหลือเกินว่า เว็บตี๋น้อยมีพลังพอที่จะทำให้คนเราหันหน้ามาแบ่งปันกัน

หากเพียงแต่ว่า วันนี้ได้มีโอกาสคุยกับรุ่นพี่ที่มาจากไต้หวัน..แล้วเล่าเรื่องน่าเศร้าให้ฟังว่า

"น้องๆ รุ่นหลัง ไม่ค่อยสนใจคนอื่น มีกิจกรรมอะไรก็ไม่ยอมไปร่วม เหมือนเราถามเค้าว่า ไปร่วมกิจกรรมไหม ในใจน้องๆ เหมือนกับจะถามว่า มีอะไรตอบแทนหรือป่าว... พี่รดีู้ พี่เข้าใจว่ามันเป็นกิจกรรมไร้สาระ พูดกันตรงๆ ปัญญาอ่อน หากว่า ตอนที่เราอ้อนวอน ขอเค้าเข้ามาเรียน..กว่าจะได้ แล้วพอเค้าให้โอกาสเราเข้ามาเรียนแล้ว แค่ช่วยมาทำกิจกรรมร่วมกับมหาลัยเค้ายังไม่มาเลย แล้วประสาอะไรจะให้มาช่วยกันแบ่งปันข้อมูลให้น้องๆ รุ่นหลัง ...พวกพี่ติดต่อท่านทูต ทำทุกอย่างไว้ดีแล้ว แต่ที่เห็นเว็บสมาคมมันนิ่งๆ เพราะว่าไม่มีใครมาสนใจ แต่ละคนก็เอาตัวเอง...ถึงจะว่าอย่างงั้น เด็กที่มาเรียนที่นี่ก็มีแรงกดดันทั้งนั้น อาจจะเป็นเหตุผลที่ต้องขยันเรียนจนไม่มีเวลาไปสนใจคนอื่นละมั้ง"

ใครๆ ฟังแล้วคงรู้สึกแย่...แต่ตัวผมในฐานะคนทำเว็บที่ต้องการส่งเสริม
ให้คนไทยรักกันและมาแบ่งปันข้อมูลกัน ยิ่งรู้สึกแย่กว่า..

ใจหนึ่งคิด...มันจะเป็นจริงอย่างที่พี่พูดหรือป่าว..พอได้ทุนแล้วก็หายกันไป

ที่สัญญากันไว้ก็ลืมหมด...เหมือนได้สิ่งที่ต้องการแล้ว..ก็จากไป

อีกใจหนึ่งคิด...คนเรามีดี มีร้าย..หากเพียงแต่ว่าเราจะทำอย่างไงให้คนช่วยกัน เป็นพลังหนึ่งที่ผลักดันคนอื่นมาช่วยกันก็ยังดีี(มองโลกแง่บวกชะมัด.ห้าๆ)

สุดท้ายแล้วผลจะเป็นเช่นไร...ผมขอความเห็นจากเพื่อน พี่ น้องชาวตี๋น้อยมาช่วยตอบด้วยละกันครับ...

ปล.ข้อความใดผมฟังผิดหรือเข้าใจผิดต้องขอโทษคุณพี่ที่อุตส่าห์มา

ให้ข้อมูลผมในวันนี้ด้วยนะครับ ....