น่าเอาไปเป็นหนังสือเรียนมากกว่า เอามาขายแบบนี้อ่ะ คือบังคับอ่านไปเลย อ่านแล้วรับไม่รับอีกเรื่อง แต่ให้ผ่านการรับรู้ไปก่อน
เป็นแบบหนังสือที่สอนหน่ะ ไม่ใช่แค่บ่น ไม่ใช่แค่ให้กำลังใจ ไม่ใช่แค่มาวิเคราะห์ หรือไม่ใช่แค่บอกให้เชื่อ
แต่ส่วนตัวเนี่ยผิดหวังเล็กน้อยถึงปานกลาง คือไม่รู้ว่ามีอะไรในนั้นไง อารมณ์ตอนแรกก็แบบหยิบอ่านพ็อกเก็ตบุ๊คธรรมดา เจอสมองมีชีวิต บทเปิดเรื่องก็วางไม่ลงแล้วล่ะ เห็นภาพตัวเองสร้างปิรามิดเลย ยิ่งโยงการสร้างปิรามิดกับระบบทุนนิยม ยิ่งทำให้รู้สึกมากขึ้น ไม่เคยมอง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ ใช้เวลาชีวิต ใช้ความคิด ความสามารถไปกับอะไร
ถ้าตัดสินใจจะปฏิบัติตามแนวทางในหนังสือ ก็ทำได้นะ เพราะเหมือนมีคู่มืออยู่กับตัว แต่ดูท่าต้องใช้ใจมากๆๆๆๆๆๆๆ คือใจต้องเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบนั้น ไม่ใช่แค่ลองๆ ต้องเลือก ต้องรู้สึกไปจนเลือกได้

อ่านตอนแรกก็แปลกๆนะ เว้นวรรคแปลกๆ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา ภาษาก็แปลกๆ เหมือนอ่านหนังสือธรรมะหน่ะ แต่ไม่ใช่
อารมณ์ตอนอ่านเหมือนคนเขียนคุยกับเรา โต้ตอบกับความคิดคนอ่าน
และที่ชอบมากกกก เป็นแบบแผนภาพหน่ะ โดยเฉพาะที่แสดง เรา กับ สิ่งแวดล้อม โห..ดูง่ายๆ แต่แยกยากเหมือนกันนะ ยังไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ก่อนไม่เคยคิดอ่ะว่ามันแยกกัน ไม่เคยรู้ตัวว่าอะไรทำให้เรารู้สึกและคิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารู้สึกและคิดอะไร เห็นแต่อารมณ์ตัวเอง รู้แต่ว่าตอนนี้อารมณ์ดี หรือไม่ดี
พออ่านก็ทำให้สังเกตตัวเองมากขึ้น แบบว่าอยากรู้อ่ะว่าตัวเองรู้สึกอะไร

อิอิ เหมือนเป็นหนังสือจิตๆ ยังไงไม่รู้ เออ..เอาไปเรียนในคณะจิตวิทยาก่อนเลยดีกว่า แต่เด็กๆอ่ะ น่าได้อ่านนะ ผู้ใหญ่เจออะไรมาเยอะ สะสมมาเยอะ กระเทาะยาก

ขอบคุณมากครับ ที่เข้ามาบอกสิ่งที่รู้สึกดีๆ ต่อหนังสือ ครับ

ได้อ่านกี่เล่มแล้วครับ แล้วทำไมถึงไปหยิบหนังสือ สมองมีชีวิต มาอ่านได้ครับ
อยากทราบครับ ที่ผิดหวังนี้เล็กน้อยถึงปานกลางผิดหวังอะไรเหรอครับ
จะได้นำไปปรับปรุงครับ

ดีใจ ที่ คุณ Min ชอบ แผนภาพเรากับสิ่งแวดล้อมครับ เพราะ แผนภาพนี้สำคัญมากครับ
อย่างน้อย ถ้าชอบ เข้าใจ และ เห็นคุณค่า แผนภาพนี้ ทำให้ผมมีกำลังใจ ว่า อย่างน้อย มีอีกคนที่กำลังจะได้ประโยชน์ จากความรู้ ในหนังสือ ที่ได้ถ่ายทอดออกไปแล้วครับ

ขอบคุณ สำหรับ หัวข้อกระทู้ ที่ทำให้ ผมได้รู้ว่า มีคนมองเห็น ว่าหนังสือ ที่เขียนออกไป ไม่เหมือน ที่ หนังสือ ส่วนใหญ่ ที่ขาย และทำการตลาด กันอยู่ บนแผงหนังสือ ในปัจจุบัน ของบ้านเรา

เห็นด้วยครับคุณ Min
อยากให้คนได้อ่านเยอะๆครับ

เสียดายว่า ผู้ใหญ่ ในกระทรวง ยังอ่านกันไม่เข้าใจเลย
ไม่รู้ทำไม ไม่งั้นเค้าก็คงเอาหนังสือไปสอนเรื่อง ความเสียสละ
ตั้งแต่วรรณกรรม "สิ่งที่พ่อไม่เคยรู้" แล้ว -*-

อ่านแล้วเห็นตัวเองชัดขึ้นครับ
ขอบคุณครับ

เห็นด้วยกับคุณ min อีกคน
ว่าควรให้เป็นหนังสือเรียนจริง ๆ

ไม่ใช่แค่สมองมีชีวิต น่าจะทุกเล่มเลยค่ะ

ยิ่งถ้าได้อ่านกันตั้งแต่เด็ก ๆ คงดีค่ะ
ให้ได้ฝึกพิจารณาความจริงให้เป็นตั้งแต่เด็ก

เพราะเดี๋ยวนี้ความรู้มันมาก
จน พ่อแม่บางคนรีบให้รู้รับความรู้เยอะ
เพราะกลัวว่าลูกไม่รู้ กลัวรู้น้อยกว่าคนอื่น หรือเปล่า ไม่รู้

แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารู้ไปนั้น มันจริง หรือ ไม่จริง
อันนี้น่ากลัวค่ะ รู้สึกสงสารเด็ก ๆ

หากเขาได้รู้ว่าจริง หรือ ไม่จริง
ได้ด้วยตัวของเขาเอง
มากกว่าแค่จริง เพราะคนนั้นคนนี้มาบอก

เพราะคนนี้เป็นครู
เป็นคนดัง ออกทีวี...
เป็นดารา นักร้อง...
เป็นคนที่เราชื่นชอบ...

รู้แต่ว่าถ้ามีลูก เราไม่ระวังให้ลูกเราไม่เจอสิ่งแวดล้อมพวกนี้ทั้งหมดไม่ได้
ต่อให้ระวังแค่ไหนก็ตาม และรู้สึกว่าไม่ควรทำอย่างนั้นด้วย
แต่เราสอนให้เขาพิจารณาว่าอะไรจริง ไม่จริง ควร ไม่ควร มันป้องกันดีกว่า

หนังสือของคุณเอกราช สอนให้คนหายโง่ จริง ๆ
หากแต่ต้องยอมรับความไม่รู้ตนก่อน

ต้องยอมรับเลยว่าก่อนอ่านหนังสือของคุณเอกราช
คิดว่าตนเองฉลาดแล้ว
แต่พออ่านก็รู้เลยว่า ตนไม่รู้จริง ๆ
เพราะแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่า อะไรจริง อะไรไม่จริง
เชื่อเพราะคนอื่นบอกซะเยอะเลย

อยากให้ คนได้อ่านกันเยอะ ๆ เหมือนกันค่ะ
รู้สึกเลยว่า เราเป็นคนที่ได้โอกาสมากกว่าคนอื่น
ที่ได้อ่านหนังสือแบบนี้

ขออีกประเด็นนะคะ(ประเด็นเยอะ ขออภัยด้วยค่ะ
ด้วยที่ไม่ค่อยได้เข้ามาบ่อย ก็เลยบ่นซะเยอะเลย)

ก็ในหนังสือที่บอกเรื่องทาส รู้สึกว่า
หากไม่ได้อ่านเรื่องราวในบทแรก
ก็มองไม่ออกค่ะ ว่าเมื่อเราเป็นทาส

มันนึกไม่ออกว่า การที่ทำงานไปวัน ๆ
มันเป็นทาสตรงไหน ก็ได้เงิน
ไปตอบความอยากของเรา

มันต่างกันจริง ๆ

ระหว่างคนที่รู้ว่าเรากำลังสร้างพีระมิด
กับคนยกก้อนอิฐไปวัน ๆ

พอรู้สึกได้ก็เศร้าเลยว่า
นี่เราเลิกทาสตั้งแต่ ร.5
แต่ก็ไม่ต่างกันเลย
เราก็ยังเป็นทาส

หากเรายังเป็นเพียงแค่คนที่ทำงานไปวัน ๆ
ไม่รู้ความหมาย คุณค่า ของสิ่งที่ทำ

ตามที่คุณ MRKooPMoo บอกเลยค่ะ
อ่านแล้ว เห็นตัวเองชัดขึ้นจริง ๆ
ยิ่งอ่าน ยิ่งพิจารณา ยิ่งเห็น(ตัวเอง)

งั้นหากคุณ min
จะรู้สึกเหมือนเป็นหนังสือจิตฯ
ก็ไม่แปลกเลยค่ะ

แต่ต่างตรงที่หนังสือจิตส่วนใหญ่
มักให้พิจารณาคนอื่นเป็นหลัก
มากกว่าให้พิจารณาตนเอง
(อันนี้เนื่องจากอยู่ใกล้ชิดกับวงการจิตฯค่ะ)

ไว้จะมาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับหนังสือจิตฯ
กับหนังสือของคุณเอกราชค่ะ เดี๋ยวประเด็นจะเยอะไปค่ะ

เกือบลืมถามไปเลยค่ะว่า
ทำไม คุณ min ถึงบอกว่า

"ไม่รู้มาก่อนว่ามีหนังสืออย่างนี้ในประเทศไทย" ล่ะคะ

หนังสือในประเทศไทยเรา ส่วนใหญ่รู้สึกว่าเป็นไง หรือค่ะ
อยากรู้อ่ะคะ ยินดีที่ได้พูดคุยค่ะ

ครับ อ่านที่คุณ MRKooPMoo เขียนทำให้ระลึกได้ว่า ความอยากตอนเขียนหนังสือ เล่มแรก "สิ่งที่พ่อไม่เคยรู้" ออกมานั้น อยากให้คนไทยได้อ่านกันทุกคน

และอยากมากว่า อย่างน้อย อยากให้ ห้องสมุดทุกโรงเรียน ในปะเทศนี้ มีหนังสือเล่มนี้ ไว้ให้เด็กๆ ได้อ่าน ตอนนี้ ความฝัน นี้ยังไม่เป็นจริงเลยครับ

นึกถึงตอนนั้น เขียนข้อความหนึ่งไป แปะทั่วเน็ต ส่งเมล ซ้าแล้วซ้าอีกหลายรอบ โดนคนด่าก็หลายที ไปโพสตามเว็บ เด็กหาว่า บ้าก็เยอะ ข้อความตอนนั้น เขียนไว้ว่า

"อยากให้พ่อได้อ่านหนังสือเล่มนี้จัง
สิ่งที่พ่อไม่เคยรู้
ลูกไม่รู้ว่า ประเทศไทย วันพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร
ลูกรู้แค่ว่าถ้า ลูกๆ...
ไม่มีหัวใจ พรุ่งนี้คงไม่มี
ประเทศไทย

พ่อจ๋า อยากให้ลูกทุกคนรู้คุณของพ่อเหลือเกิน"

เขียนไว้ ช่วง เดือน เมษายน ปี 2007 2ปีที่แล้ว

สนใจ ที่คุณ Nak Derntang ว่าไว้ประเด็นนี้ครับ

ไว้จะมาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับหนังสือจิตฯ
กับหนังสือของคุณเอกราชค่ะ

อยากรู้ครับ จะมารออ่านครับ จะำได้มีความรู้เพิ่มเติมครับ เพราะตัวผมเองไม่ได้ เรียนมาด้าน จิตวิทยา แต่อยากรู้ครับ ว่า เป็นอย่างไร ขึ้นกระทู้ ใหม่เลยก็ได้ครับ จะได้ช่วยรักษา ประเด็นของแต่ละกระทู้ กันได้ครับ

ขอบคุณครับ

ค่ะ ขออภัยด้วยค่ะ

พาไปหลายประเด็น จนกระทู้เสียหาย
ขอโทษ เจ้าของกระทู้ และคนที่ตอบและอ่านท่านอื่นด้วยค่ะ

สำหรับเรื่องหนังสือของคุณเอกราช กับหนังสือจิตฯ เรียบเรียงได้แล้ว
คงขึ้นกระทู้ตามที่คุณเอกราชแนะนำค่ะ

ขอบคุณ ที่เตือนค่ะ

เชียร์ๆๆให้เป็นหนังสือเรียนด้วยคน ยิ่ง วิชาความรักนะ ถ้าไปรู้เอาตอนมีแฟนแล้ว เค้าก็ว่าสายไปแล้วนะ (เอ่อ อันนี้เป็นความรู้สึกโดยตรงจากตัวเอง เพราะได้อ่านเมื่อตัดสินใจคบกันเป็นแฟนไปแล้ว) เหมือนมันต้องหลอมกันตั้งแต่เด็กล่ะ


ยังไงถ้าครูไม่สอน ก็ให้พ่อแม่สอน ก็ต้องให้พ่อแม่อ่าน ถ้าพ่อแม่ในปัจจุบันไม่อ่าน ก็ให้คนที่จะเป็นพ่อแม่ในอนาคตอ่าน

ขอโทษคุณ min ด้วย
เรื่องที่ไปถามคำถามที่
คุณ min ตอบไปแล้ว

คือถามว่า "ทำไม คุณ min ถึงบอกว่า
ไม่รู้มาก่อนว่ามีหนังสืออย่างนี้ในประเทศไทย ล่ะคะ

หนังสือในประเทศไทยเรา ส่วนใหญ่รู้สึกว่าเป็นไง"

ซึ่งคุณ min ตอบไปแล้วว่า
"เป็นแบบหนังสือที่สอนหน่ะ ไม่ใช่แค่บ่น ไม่ใช่แค่ให้กำลังใจ ไม่ใช่แค่มาวิเคราะห์ หรือไม่ใช่แค่บอกให้เชื่อ "

เราฟังไม่ได้ยินเอง อันนี้ผิดเอง ยอมรับผิดค่ะ

ขอบคุณทุกคนมากครับ ทีเห็น คุณค่า หนังสือ และมาช่วยบอกให้รู้ถึง คุณค่า ความหมาย ของหนังสือดี มีหัวใจ

อยากครับ อยากให้หนังสือ เหล่านี้เป็นหนังสือ ที่เด็กทุกคนมีโอกาสได้อ่าน