ผมเปิดหัวข้อนี้มาเพราะมีเรื่องเล่ามากมายทั้งเรื่องน่าประทับใจ เสียใจ สนุกสนา ทุกข์ทน อยากมีข้อเสนอแนะและชื่นชม ในการเดินทางไปร่วมกับภารกิจ "รวมใจไทยทวงคืนเขาพระวิหาร" ครั้งนี้ครับ

-๑-ภาค....ก่อนการเดินทางร่วม ภารกิจ "รวมใจไทยทวงคืนเขาพระวิหาร"

...ค่ำคืนแห่งความหงุดหงิด...ในขณะที่กำลังงุ่นง่านกับงานที่เจ้านายมาสั่งตอน 5 โมงเย็น MSN ของผม ซึ่งจะเปิดออนไว้ก็ดังขึ้นพร้อมคำทักทายของ ไอ้ปาล์ม...น้องชายร่างใหญ่สุดๆ ของกลุ่ม TGO

หัวข้อสนทนาก็คือเรื่อง การทวงคืนเขาพระวิหาร ที่อ.วีระและแกนนำเครื่อข่ายกำลังเดินหน้าต่อสู้อยุ่ และไอ้ปาล์มก็ชักชวนผมว่า สนใจที่จะไปเข้าร่วมไหม...ก่อนที่จะตอบตกลงผมกำลังอ้ำอึ่งอยู่ เพราะติดภารกิจการงานของบริษัทอยู่เยอะมากพอสมควร แต่สุดท้ายก็ตกปากรับคำน้องไปว่า "ไปดิ๊" แต่ต้องมีรถไปนะ ไอ้ปาล์มบอกไม่มีปัญหา เพราะว่าปาล์มจะเอารถกระบะไปอยู่แล้วพร้อมเพื่อนๆ พี่ๆ ของปาล์มที่เคยอยู่เป็นการ์ดอาสาด้วยกัน เมื่อครั้งที่ร่วมปิดล้อมทำเนียบด้วยกัน

จากการสนทนาในครั้งนั้น ผมก็เริ่มติดตามข้อมูลข่าวสาร การเคลื่อนไหวของ อ.วีระและแกนนำเครื่อข่าย ว่าได้กระทำการลำดับและวิธีการต่อสู้ เรียกร้องอย่างไร ไปถึงระดับไหนแล้ว เมื่ออ่านแล้วมีความสนใจมาก จึงคิดเริ่มชักชวน พี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ในกลุ่ม TGO ที่เคยต่อสู้ด้วยกันมา เข้าร่วมด้วย



...ในวันถัดมาเป็นวันที่มีการจัดงาน 09092009 ที่จัดขึ้นโดยรัฐบาล และได้มีการนัดแนะกับอาโย กองทัพธรรม และพี่แหม่ม พี่สาวสวยสุด ใจดี (แต่โหดนะจ๊ะ)ไว้แล้วว่าจะไปพบกันในงานที่จัดขึ้นที่ สวนลุมพิณี ในใจก็คิดเรื่องเข้าร่วม การทวงคืนเขาพระวิหาร ไว้แล้วและจากการนัดเจอกันมีคนที่ไปเจอด้วยอีกคนคือ โอปอล์ เป็นน้องชายของกลุ่ม TGO ร่างใหญ่อันดับ 2 รองจากไอ้ปาล์ม และได้มีการพูดคุยเรื่องนี้กัน ทั้ง 3 คนเห็นพ้องว่าน่าจะเข้าร่วมกับการเรียกร้องในครั้งนี้

จากการพูดคุยในวันนั้นก็เริ่มทำการชักชวนหาแนวร่วมที่จะไปร่วมกับภาระกิจครั้งนี้...ก็ได้แนวร่วมมากันอีกในจำนวนหนึ่งหลายๆ คนอาจจะติดภาระกิจ หน้าที่การงาน ไม่สามารถไปร่วมได้ แต่ก็ให้กำลังใจและแนะนำในเรื่องต่างๆ ซึ่งเป็นกำลังใจให้เราที่จะไปกันยังเขาพระวิหาร

พี่แหม่มได้รับการร้องขอให้กลุ่ม TGO ช่วยเหลือในเรื่อง การเป็นอาสาสมัครพยาบาล จากการพูดคุยกับ พี่กร ที่ทำอาสาพยาบาลของพันธมิตรมาโดยตลอด พวกเราก็เห็นดีด้วย จึงได้รับภารกิจสำคัญเพิ่มจากการไปเป็นเพียงแค่มวลชนที่เข้าร่วม การเตรียมตัวจึงเปลี่ยนไป ต้องเอาของจำเป็นจริงๆไป เพื่อให้สะดวกและพร้อมในภาระกิจอาสาสมัครพยาบาล



...คืนก่อนการเดินทาง การนัดแนะเพื่อให้การเดินทางไปร่วมภารกิจ "การทวงคืนเขาพระวิหาร" กับเพื่อนๆ ที่คุยไว้ว่าจะเข้าร่วม ก็เกิดปัญหาขึ้นจากการที่หลายคนติดภาระกิจการงานจึงไม่สามารถร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ได้ เราจึงวางแผนการเดินทางกันใหม่ทั้งหมด และจบลงที่เหลือเพื่อนร่วมเดินทางในครั้งนี้ 5 คน คือ พี่แหม่ม พี่นพ พี่เจี๊ยบ พี่หน่อยและเต่า เปลี่ยนภาหนะการเดินทางเป็นรถของพี่แหม่มแทน

เมื่อสรุปกันลงตัวแล้วการเดินทางในค่ำคืนก่อนการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น.....พวกมุ่งหน้าสู่ จุดนัดพบ ศรีสะอโศก อ.กันฑลักษณ์ จ.ศรีสะเกษ

-๒- ภาคอุปสรรคในท้องถนน

...ค่ำคืนของการเดินทาง เวลาประมาณ 4 ทุ่ม หลังจากรวบร่วมสมัครพรรคพวกครบแล้ว พวกเราเริ่มออกเดินทางออกจากกรุงเทพ เพื่อเข้าร่วมกับคณะโดยมีจุดหมายปลายทางที่ ศรีสะอโศก เราเลือกเส้นทาง ทางหลวง สาย 24 เพื่อตรงไปยังอำเภอ กันทรลักษณ์ การเดินทางในช่วงครึ่งแรกราบรื่น สะดวก อาจจะเพราะพวกเราเริ่มออกเดินทางกันในตอนดึกแล้ว เส้นทางจึงไม่มีรถคับคั่งจนเกินไป

แต่บางช่วงบางจุดก็แสงสว่างไม่เพียงพอ ทั้งๆ ที่มีเสาไฟส่องสว่างอยู่แต่ก็ไม่ติด ใจก็คิดว่าอาจจะเพราะการดูแลไม่ดี หรืออาจจะเป็นเพราะกลุ่มมิจฉาชีพ ที่มาลักลอบตัดสายไฟของทางหลวง ซึ่งข่าวจะออกมามักอยู่บริเวรนี้ คือช่วง ปทุมธานี อยุธยา สระบุรี อีกใจก็คิดไปถึงแก๊งปาหินยอดฮิต เพราะถนนบางช่วงมืดเสียเหลือเกิน พอมีรถมอเตอร์ไซด์วิ่งสวนมาก็เป็นกังวลอยู่เหมือนกัน

และตลอดเส้นทางเราก็จะเห็นตำรวจทางหลวงตั้งจุดสกัดเป็นระยะๆ ใจพยายามคิดว่าเป็นเรื่องดีที่มีตำรวจมาดูแลความเรียบร้อยของถนนหนทาง แต่ก็อย่างว่า ใจผมก็ยังอคติต่อตำรวจเหล่านี้ เพราะจากประสปการณ์ของตัวเอง คนอื่นๆ เล่าให้ฟัง มักจะเป็นเพียงตั้งจุดเพื่อรีดไถบรรดารถรา ต่างๆ ที่สัญจรผ่านไป-มาบนถนนสายนี้ (จริงๆ คือมีมันทุกเส้นทาง) แต่รถของเราก็วิ่งผ่านไปได้ด้วยดีตลอด



...แต่เมื่อเราเริ่มเข้ามายังเขตจังหวัดบุรีรัมย์ อนาจักรเนวินบุรี เราเริ่มเห็นการตั้งจุดตรวจขนาดใหญ่เป็นระยะๆ มีตำรวจบ้าง ไม่มีบ้าง ซึ่งคาดว่า น่าจะเป็นเช่นนี้ตลอดเส้นทาง และแล้วเราก็พวกเราก็เริ่มถูกเรียกตรวจเมื่อเริ่มจะพ้นจังหวัดบุรีรัมย์...รถของเราถูกเรียกจอด ตำรวจเดินเข้ามาสอบถามเรา ว่าจะไปไหน....ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องถามว่ะว่าไปไหน ทำไม่ไม่บอกว่า ขอตรวจใบอนุญาติขับขี่หรือ ตรวจสอบรถไปเลย หรือถ้าพวกเราบอกว่าไปเขาพระวิหารมันจะตรวจค้นรถของเราอย่างละเอียดดังเช่นที่ๆ หลายๆ คนที่โดนตรวจเคยแจ้งมาเมื่อครั้งการเป่านกหวีดของพันธมิตร เพื่อทำให้เสียเวลา และยัดเยียดข้อหาต่างๆ นาๆ

และพี่แหม่มมือขับอันดับ 1 และ อันดับ สุดท้ายของเรา ก็ตอบไปว่า เราจะไปเที่ยว...ผมก็คิดว่าน่าจะจบแล้ว แต่ตำรวจคนนั้นก็ยังถามย้ำมาอีกว่าจะไปไหน ก็ไม่เข้าใจจะถามย้ำทำไม พี่เเหม่มจึงตอบกลับไปเช่นเดิม คือจะไปเที่ยว ตำรวจคนนั้นมีท่าที ยึกยักนิดๆ แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้เราผ่านไป

...เมื่อผ่านด่านแรกมาได้เราในรถก็เลยคิดว่าน่าจะหาคำตอบเป็นสถานที่ไปเสียเลย เพื่อเวลาโดนพวกตำรวจถามอีกครั้ง พวกเราจะได้ไม่ตอบกันไปคนละทิศคนละทาง ไม่เช่นนั้นตำรวจพวกนี้คงจะเรียกตรวจค้นรถเราอย่างละเอียดแน่ๆ เลยตกลงว่าเราจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่โขงเจียมกัน (ใจก็คิดว่าจะไปทันได้ไงฟระไกลโครต 555)

และแล้วเราก็โดนเรียกตรวจอีกครั้งเมื่อเราเริ่มเข้าเขตจังหวัดสุรินท์ กับคำถามแบบเดิมๆ ของตำรวจถนนสายนี้ "ไปไหนกันครับ" ...คราวนี้พี่แหม่มจึงตอบกลับไปว่า "ไปโขงเจียมกัน" แต่ตำรวจคนนั้นก็ยังถามกลับมาเช่นเดิม "จะว่าไปไหนกัน" พี่แหม่มก็ยังยืนยันว่า "เราจะไปโขงเจียม" แต่ตำรวจก็ยังยึกยักเหมือนเดิม...พี่แหม่มจึงถามออกไปว่าที่ "โขงเจียมพระอาทิตย์ขึ้นกี่โมง พวกเราจะรีบไปเพื่อชมวิวพระอาทิตยืขึ้น"(ประมาณนี้มั้งจำได้ไม่หมด 555) ตำรวจคนนั้นเลยให้เราผ่านต่อไปได้ ใจผมก็คิดว่า ตำรวจพววกนี้ใช้โปรแกรมถามแบบเดียวกันหรอวะ ถามเหมือนกันเป๊ะเลย ถามอย่างอื่นไม่เป็น

เมื่อขับผ่านจุดตรวจตรงนี้ไปได้สักระยะหนึ่ง เราก็เกือบที่จะเฉี่ยวชนตำรวจคนหนึ่ง ด้วยเพราะตำรวจคนนี้มาตั้งจุดตรวจเพียง 2 คน ไม่มีไฟสัญญานเตือนล่วงหน้า ให้เห็นแต่ไกล ซ้ำมายื่นอยู่กลางถนน เราขับมาใกล้ถึงตำรวจคนนั้นก็ขยับมาในเลนรถวิ่ง พร้อมเหมือนจะโบกมือเพื่อให้รถเราจอด แต่ความเร็วของรถเรา ประกอบกับไม่มีไฟเตือนจุดตรวจ เราจึงไม่ได้จอด และไม่แน่ถ้าไอ้ตำรวจคนนี้มัน บ้าๆ ก้าวมาขว้างรถในช่องทาง พวกเราก็คงจะไม่ได้ไปร่วมงานนี้แน่ๆ เลย

...ใจของผมก็คิดว่า ถ้าอย่างนี้พันธมิตรของเรา ถ้าหากเดินทางด้วยกลุ่มที่ใหญ่กว่านี้ เช่น มาเป็นรถตู้ การ์ดอาสาที่เดินทางมากับรถกะบะ กลุ่มที่เดินทางด้วยรถโดยสารขนาดใหญ่ ก็คงจะถูกเรียกตรวจอย่างหนัก แทบทุกจุดตรวจเป็นแน่ "ใจก็พลาดคิดว่า เรามาทำเพื่อแผ่นดินไทยนะ เราไม่ได้มาปล้นบ้านใครสักหน่อย ทำไมราชการ เจ้าหน้าที่บ้านเมือง
จึงต้องมาขัดขวางเราด้วย แค่คนพวกนี้ไม่ทำอะไรต่อปัญหาชาติและยังขัดขวางอีก แบบนี้เมื่อไหร่บ้านเมืองไทยจะได้เป็นไทสมภาคภูมิเสียที"



....พอผ่านตรงนี้ไปก็พบว่ามีการตั้งจุดตรวจเป็นระยะๆ ตลอดจนไปถึง ศรีสะอโศกเลยทีเดียว เมื่อเราได้มาถึงศรีสะอโศกแล้ว โดยสวัสดิภาพด้วยเวลาประมาณ ตี 5 ก็ต้องขอชื่นชม และขอบคุณพี่แหม่มมากๆ เพราะขับรถมาคนเดียวตลอดทาง พี่นพก็เหนื่อยล้ามากจนคิดว่าไม่สามารถขับช่วยได้ (ใจอยากช่วยขับแต่ขับไม่เป็น ToT) เมื่อถึงที่จุดกางเต็น เราก็จัดแจงกางเต็นเพื่อเตรียมพักผ่อน เพื่อให้ร่างกายพร้อมที่จะร่วมปฏิบัติงานในเช้าของวันนี้


ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางทั้งหมดคงตกอยู่กับพี่แหม่ม เพราะต้องใช้สมาธิและต้องตื่นตัวตลอดเวลา แต่แล้วโทรศัพท์ของพี่เขาก็ดังขึ้น พี่กร อาสาสมัครพยาบาลได้โทรสอบถามกัน และลงท้ายได้เรียกพวกเราให้ไปพบกันและพักที่ อโรคยา ศาลากัน ไปถึงอาสาสมัครบางคนก็เริ่มตื่นขึ้นมาจัดแจงตัวเองกันแล้ว....แต่พวกเรา 5 คน ตอนนี้คงจะขอนอนหลับพักผ่อนสักหน่อยก่อนทำหน้าที่ "อาสาสมัครพยาบาลกัน"

---วันนี้ขอจบลงตรงนี้ก่อนนะครับ แล้วจะมาเพิ่มเติมต่อในส่วนของเนื้อหาขบวนการต่อสู้ การถูกทำร้ายและลอบทำร้ายจากกลุ่มจัดตั้ง โดยนักการเมืองที่อำนาจในการบริหารประเทศบางตัว วันพรุ่งนี้ครับ---

เด็กจริงนะแก เรียกคนอื่นเค้าพี่หมดเลยอ่ะ

เอาแบบมีภาพประกอบด้วยสิ..เพ่..

ใช่แล้วครับ ขอภาพ เสียง วีดีโอ หรือเลือดประกอบด้วยครับ
บางคนในประเทศมันเชื่อยาก

ใช่เลย อยากเห็นภาพและเสียงประกอบดว้ยค่ะ === Original Message === ใช่แล้วครับ ขอภาพ เสียง วีดีโอ หรือเลือดประกอบด้วยครับ
บางคนในประเทศมันเชื่อยาก

http://mblog.manager.co.th/jeabkero/th-77678/- เรื่องเล่าจากเขาพระวิหาร...ทวงคืนผืนแผ่นดินไทย by jeabkero

...
ฉันแวะดื่มน้ำกับเพื่อนๆและได้มีโอกาสคุยกับคุณป้าคนหนึ่ง หลังจากพูดคุยกันก็สรุปได้ว่าคุณป้าเข้าใจว่าเราจะมาทวงตัวปราสาทพระวิหาร คืน ซึ่งคุณป้าบอกว่าเขมรเค้าขึ้นทะเบียนมรดกโลกไปแล้วนะ ฉันอธิบายว่า พวกเรามาในวันนี้เรามาทวงพื้นที่รอบปราสาท 3,000 กว่าไร่ซึ่งเป็นของไทย ฉันว่าปัญหาความไม่เข้าใจของคนในพื้นที่ หรือแม้แต่คนทั่วประเทศก็คือ พวกเขาเห็นว่าเรามาทวงคืนตัวปราสาท หรือบางคนก็ทราบว่ามาทวงคืนพื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตร แต่เข้าใจว่าเป็นพื้นที่ทับซ้อนตามที่สื่อหรือรัฐบาลอยากให้เข้าใจ ซึ่งจริงๆแล้วมันเป็นพื้นที่ของไทย และอาจฟังดูเหมือนไม่มาก เพราะฉะนั้นเวลามีใครถามฉันจะไม่พูดว่าพื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตร แต่จะบอกว่าพื้นที่ 3,000 กว่าไร่ ซึ่งฉันคิดว่ามันทำให้ผู้ฟังสัมผัสได้มากกว่าว่ามันไม่ใช่พื้นที่น้อยๆเลยทีเดียว
...

-๓-ภาค....เล่าเรื่องยามเช้าใน ศรีสะอโศก

...แสงแดดในยามเช้าที่สาดส่องผ่านต้นไม้ใหญ่ใน ศรีสะอโศก ลอดผ่านช่องหน้าต่างมาพาดผ่านบนหน้าของผม ประกอบกับเสียงเซงแซ่ของกลุ่มพยาบาลอาสาและเจ้าหน้าที่ใน อโรคยา แห่งนี้ได้ปลุกผมให้ตื่นจากความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ผมลุกขึ้นจากเตียงนวดไฟฟ้าที่ผมขึ้นไปนอนเมื่อตอนเช้ามืด มองแล้วนึกย้อนไปถึงที่ทำเนียบรัฐบาล เมื่อครั้งเป็นอาสาพยาบาลในเต็นท์พยาบาล 1 แกนนำหลายๆ คน ได้เคยนอนบนเตียงนวดนี้ และผมก็มานอนทับรอยเขาเหล่านั้นแล้ว เห่อ เห่อ เห่อ ใจก็คิดว่าน่าจะนอนนวดสักหน่อยท่าจะดี แต่ว่าพอดูเวลาก็เริ่มจะ 8 โมงเช้าแล้ว หน้ายังไม่ล้าง ฟันยังไม่แปรง น้ำยังไม่อาบ ถ้ามัวมาจุมปุ๊กอยู่ตรงนี้คงไม่ดีแน่

ผมเดินออกมาจากห้องรักษาคนไข้ ก็เห็นพี่ๆ ในกลุ่ม TGO ได้อาบน้ำล้างหน้ากันแต่งตัวพร้อมเรียบร้อยกันแล้ว คงเหลือแต่ผมคนเดียวเท่านั้นในกลุ่ม ที่ยังไม่เริ่มทำอะไรกับตัวเองเลย .....เมื่อจัดการอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยก็เดินไปหาพี่ๆ ที่น่าจะกินข้าวกันอยู่ที่ข้างศาลาใหญ่ของศรีสะอโศก (จำชื่อเรียกไม่ได้แล้ว) เหมือนเคยคือพี่ๆ เขากินกันอิ่มเรียบร้อยแล้ว ผมก็ยังรั้งท้ายกลุ่มอีกตลอด หลังจัดแจงตักข้าวมาแล้ว พี่แหม่มก็บอกว่าเดี๋ยวต้องไปประชุมก่อน เพราะพี่กร บอกว่ามีประชุมทำความเข้าใจก่อนปฏิบัติงาน อาสาสมัครพยาบาล

ผมก็ยังคงช้ากว่าทุกคนในกลุ่มเหมือนเคย เลยยังต้องนั่งกินข้าวคนเดียวไปก่อน แต่จริงๆ ก็ไม่ได้นั่งคนเดียวนะ มีพี่ ป้า น้า อา จากทั่วทุกสารทิศของประเทศไทย ก็มานั่งร่วมกินข้าวบนโต๊ะเดียวกัน มีการถามไถ่กันว่ามาจากไหน มากันยังไง เจอจุดตรวจตรงนั้น ตรงนี้ มีเรื่องเล่าเรื่องคุยกันมากมาย มีป้าคนหนึ่งสำเนียงใต้ๆ หน่อย ก็ยื่นส้มมาให้ผมผลหนึ่ง...มันเป็นภาพที่คุ้นเคยในทุกๆ ที่ๆ มีการรวมกันของ พ่อ แม่ พี่ น้อง พันธมิตร ประกอบกับการที่ผมได้มากินอาหารมังสวิรัส ฝีมือแม่ครัว กองทัพธรรม มันทำให้ผมหวนคิดคำนึงถึงเมื่อครั้งปักหลักสู้ กับรัฐบาลสมชายทรราชย์ ที่ทำเนียบรัฐบาล ที่เราๆ เคยเรียกกันว่าเมืองพันธมิตร น้ำใจไมตรีจิต ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ความเสียสละ ความมานะอดทนและจิตใจอันแนวแน่เด็ดเดี่ยวในครั้งนั้น จนมาถึง ณ ตอนนี้ เป็นอย่างไรพันธมิตรเราก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

...เมื่ออิ่มจากอาหารมังสวิรัส ที่อร่อยดีมีประโยชน์แล้ว ผมก็เดินกลับไปสมทบกับ TGO ที่กำลังฟังประชุ่มอยู่กับพยาบาลอาสากลุ่มอื่นๆ ผมก็ยังไปไม่ทันฟัง เช่นเคย แต่จับใจความได้ว่าเราจะต้องนั่งบนมอเตอร์ไซด์ ไปในขบวนคาราวานครั้งนี้

ทีมเราได้รับ ป้ายอาสาสมัครพยาบาล เสื้อกั๊กพยาบาล หมวกกันน็อก และกล่องยาสำหรับปฏิบัติภาระกิจครั้งนี้ ผมจัดแจงย้ายยาภายในกล่องมาใส่ในเป้สะพายหลังของผมเพราะคิดว่าน่าจะทำให้คล่องตัวกว่า จากการย้ายจัดการยาในเป้ของผมก็สำรวจคร่าวๆ ว่ามียาอะไรบ้าง แต่ไม่ได้เช็กดูแบบละเอียด เมื่อจัดยาใส่เป้เรียบร้อยแล้วพวกเราก็เดินเท้าไปด้านหน้าของ ศรีสะอโศก เพื่อที่จะขึ้นรถมอเตอร์ไซด์ที่จะ เข้าร่วมขบวนในครั้งนี้ เหตุนี้รถของพี่แหม่ม และสัมภาระส่วนตัวเกือบทั้งหมดจึงยังอยู่ที่ศรสะอโศก

เมื่อไปถึงจุดนัดพบกับมอเตอร์ไซด์ที่จะหน้าที่พาเราไปในขบวนและช่วยเหลือกรณีฉุกเฉิน พวกเราขึ้นรถไปพร้อมกับโค๊ดสำหรับการวิทยุหากันในกลุ่ม พยาบาลอาสาสมัครเคลื่อนที่เร็ว พี่กร คือ TGO1 (จริงๆ แล้วแกไม่ได้เป็นสมาชิก TGO นะ) พี่นพได้ TGO 2 พี่หน่อยเป็น TGO3 ผมได้ TGO 4 พี่แหม่มได้ TGO5 และพี่เจี๊ยบเป็น TGO6ประมาณนี้มั้ง

เมื่อพร้อมทุกอย่างแล้วขบวนอาสาสมัครพยาบาลเคลื่อนที่เร็วของเราก็ เข้าสู่กองคาราวาน "ร่วมใจไทยทวงคืนเขาพระวิหาร"