ตื่นขึ้นมาเขียน journal ตอนตีสาม เพราะเสือกฝันถึง "คำ..ที่ไม่ได้ออกเสียง"

นานมาแล้ว เคยมีคนมาสัมภาษณ์ว่า ตำไหน ที่ตัวเองรู้สึกว่า ไพเราะที่สุดเมื่อออกเสียง
ก็ตอบไปว่า...ติ๋ว

อันที่จริงลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าเคยมีคนมาถาม
แต่เป็นเพราะคอมเม้นท์นึงในไฮไฟว์ มาย้ำเตือนถึงนึกได้

ติ๋ว...คำนี้ไม่ได้ออกเสียงในชีวิตจริงมานานมากแล้ว หากไม่นับในการแสดง และบทสัมภาษณ์

แล้วหนังเรื่องหน้า กูจะไม่เศร้าได้ยังไง ถ้าลึกๆยังวนเวียนอยู่กับเรื่องแบบนี้
นึกว่าลืมไปแล้วแท้ๆ เผลอไม่ได้ โดนความทรงจำเล่นงานเอาทุกที

จะพยายาม ไม่ออกเสียงคำนี้ มารบกวนใครอีก เดี๋ยวจะโดนข้อหาฟูมฟาย น้ำลายฟูมตา

ใจหายเหมือนกันนะ พอนึกว่า คำนี้ คงจะไม่มีวันได้ออกเสียงในชีวิตจริงอีกต่อไปแล้ว
จะมีซักกี่คำ ที่คนเราจะอดพูด ..อดเรียก

ไม่เป็นไร ช่างแม่ง ขอตะโกนอยู่ในใจดังๆก็แล้วกันวะ ...ติ๋วววววววววววววว..