"ความรัก"ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมาย
ราวกับว่าจะไม่มีวันหมด แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัด
จนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัวก็คือ "ความอดทน"
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง "อดทน" กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง
. . เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่สิ้นรัก เมื่อนั้น
"ความอดทน" ก็หามีไม่ สิ่งใดที่เคยทนได้
ก็กลับแปรเปลี่ยนไป สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ
กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่ง
กระทำต่อกันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ท้ายที่สุด
อีกฝ่ายหนึ่งก็ทอดทิ้งปล่อยให้ความรักนั้นต้องจบลง
บางครั้งความรักนั้นอาจจบลง ทั้งๆ ที่ความรู้สึกรัก
ของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ เพียงแต่การถูกกระทำ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า . .จนกระทั่ง "ความอดทน"
บอกให้เราต้องไป...ไปทั้งที่ยัง "รัก"
เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุด
ก็น่าจะหมายถึง "การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็ง
และลุกขึ้นได้ใหม่ ในวันข้างหน้า" . .
อย่างนั้นไม่ใช่หรือ . .
หากรักแล้วต้องทนร้องไห้ไปตลอดชีวิต . .
คุณก็จะเจ็บเพราะความรักไปตลอดชีวิต
แต่หากคุณร้องไห้วันนี้ . . แม้จะเจ็บกว่า
แต่ก็จะเป็นความรู้สึกก็จะเจ็บไม่นาน ไม่กี่วัน
คุณก็ลืมไปเอง . .
สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับตัวเองแล้ว ว่าจะร้องไห้
ไปตลอดชีวิตหรือร้องไห้แค่วันนี้
แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต...