ใน "นิยามแห่งรัก"
มีมากมายร้อยพันที่เราได้ขีดเขียน...รังสรรค์แต่งแต้ม...ขึ้นมา
ของคนโน้น...เป็นอย่างนี้
ของคนนี้...เป็นอย่างนั้น

"ความรัก"...คือ...
คือ อะไรก็ย่อมแล้วแต่เราอยากจะให้เป็น

"ความรัก"...ไม่มีเหตุผล...
เคยกันบ้างไหม...ที่รักใครสักคน...โดยที่ไม่รู้สาเหตุ...โดยที่ไม่เหตุผล
ก็...ฉันรักของฉัน...ยังไงก็จะรัก...ใครจะทำไม...

"ความรัก"...ทำให้ใครบางคนรู้สึกดี...อิ่มเอม...เต็มตื้น...สุขใจ...
มีความหวังกับร้อยความฝัน...ไม่เดียวดาย...ไม่อ้างว้าง...
แต่ "ความรัก"...
กลับทำให้ใครบางคนร้อนรุ่ม...กระวนกระวาย...สับสน...
เหมือนคนที่หาทางออกให้กับตัวเองไม่เจอ

บางคน...พอใจที่จะมี "ความรัก"...ขอได้แค่ "แอบรัก"
มีความสุขกับภาพพระจันทร์บนผืนน้ำที่สวยงาม
มีความสุขกับเงาหมอกควันลางๆ ที่ราวกับว่าจะเอื้อมมือคว้าจับได้
แต่ในความเป็นจริง...สิ่งเหล่านี้..เอื้อมมือคว้าเท่าไหร่ก็ไม่มีวันได้สัมผัส...ไม่มี....

บางคน...พอใจที่จะหยุด และ จบความสัมพันธ์แบบนี้
ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อคนอีกคน หรือ เพื่อตัวเอง
ยอมที่จะ "เจ็บปวด"...
ยอมที่จะ "ร้าวรานใจ"...เพียงลำพัง

แต่ "ความรัก"...ใช่ว่าจะจบลง...หรือ...สิ้นไป
เพราะนี่...เป็นแค่การเริ่มต้นของ "การมีความรัก"
เป็นการเรียนรู้ที่จะก้าวไป...นี่เป็น "แรกก้าว"
เป็นการยอมรับสภาพ...บางอย่าง...สู่การ "ย่างก้าว"
นี่ใช่ไหม...บางเสี้ยวอณูของ "ความรัก"
ความรักเป็นเรื่องของความรู้สึก
คนเราไม่สามารถสั่งใจให้รู้สึก
อย่างนั้น อย่างนี้ กับใครได้
หากใจไม่รัก...ก็...คือ...ไม่รัก
และ...หากใจรัก...ก็คงบอกความรู้สึกว่า...ไม่รัก...ไม่ได้

ไม่มีคำว่า "ถูก" หรือ "ผิด"
ในเรื่องของความรัก
ความถูกผิด มันอยู่ที่
เราซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของเรามากน้อยแค่ไหน