"จะมีสักกี่ครุยที่ลุยโคลน"

      ค่ายอาสาพัฒนา = ค่ายเยาวชนที่จัดตั้งขึ้นโดยมีความมุ่งหมายเพื่อส่งเสริมหรือฝึกฝนให้เยาวชนได้ร่วมมือร่วมใจกันบำเพ็ญประโยชน์ต่างๆให้แก่ชุมชน (ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน)

ค่าย = ห้องเรียนที่ชื่อว่า "โลกแห่งความเปนจริง" (ตามนุ้ย)   ค่ายเปนสถานที่ที่รวบรวมผู้คนมากหน้าหลายตาที่ม่ายรุจักกานให้มาใช้ชีวิตร่วมกัน แล้วทำตัวให้เปนประโยชน์แก่ชุมชน (รึป่าวว??)

หลายคนที่มาค่ายต่างก้อมีเหตุผลในการมาแตกต่างกัน บางคนอยากใช้เวลาว่างให้เปนประโยชน์   บางคนอยากมาทำประโยชน์ให้สังคม  บางคนอยากใช้ชีวิต 2อาทิดโดยม่ายต้องเสียตังค์ บางคนอยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆ

แต่ม่ายว่าเหตุผลของแต่ละคนจาคืออารัย  ทุกคนก้อเปนส่วนหนึ่งที่มาเติมเต็มค่ายนี้ให้สมบูรณ์

10กว่าวันกับการใช้ชีวิตโดยม่ายมีมือถือ ม่ายได้ฟังเพลงจาก mp3 ม่ายได้ดูTVติดตามข่าวสาร ม่ายมีKFC Pepsi Pizzaให้กิน ม่ายมีเครื่องทำน้ำอุ่น ม่ายมีที่ฉีดตูด -_-" 

หลายคนฟังแล้วอาจจะรุสึกว่ายาวนาน แต่พอเอาเข้าจิง มานกลายเปน 10กว่าวันที่ทำให้เรารุสึกสบายจัย ม่ายต้องคิดถึงอารัยมากมายๆ ม่ายต้องสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านเมือง ม่ายต้องรับรู้ และม่ายต้องแคร์ใครหลายๆคน เราได้ใช้ชีวิตอยู่กะตัวเองมากขึ้น มีเวลาทบทวนเรื่องราวต่างๆมากมายในชีวิต  
"บางที แค่เราเปลี่ยนมุมมอง เราก้อจาได้เหนความงามของสิ่งเดิมในมุมต่างได้"

หลายคนอาจคิดว่า การมาค่าย คือการมาเปนผู้ให้ แต่สำหรับเรา
การที่เรามาค่าย เราม่ายได้เปนเพียง "ผู้ให้" แต่เรายังเปน "ผู้รับ" ด้วย
ค่ายได้ให้สิ่งต่างๆ กับเรามากมายยย 
ดังคำที่พี่ชายสุดเท่ห์คนนึงของเราเคยบอกไว้ว่า
"ม่ายเพียงแต่ คนสร้างค่าย แต่ ค่ายสร้างคนด้วย"

การมาค่ายทำให้เราต้องรุจักใช้ชีวิตอยู่ร่วมกะคนอื่น สอนให้เรารุจักที่จาช่วยเหลือกัน เหนอกเหนจัยกาน

เมื่อเราลงจากค่ายไปแร้วว และมองย้อนกลับมา มานจากลายเปนช่วงเวลาที่ดีช่วงหนึ่งในชีวิตของเราที่เมื่อนึกถึงทีรัยต้องยิ้มให้กับมานทุกที ^_____^

ขอบคุนทุกๆ คนน้าที่ทำให้ค่ายนี้อยู่ในความทรงจำที่ดีของเราตลอดไป
รักทุกคนหว่ะ...

ปล1. อย่างน้อยเราก้อเปน 1 ครุยที่ได้ลุยโคลนน
ปล2. เราได้ทามให้มีอีกหลายครุยที่ได้ลุยโคลน
ปล3. ค่ายแมร่งทามให้เราขาลายทุกทีเรยยยย