นี่คือตอนจบ(ของคนไม่พูดกัน)

เมื่อเราสองคนไม่ค่อยพูดกัน ยิ่งนานนับวันสองเราเริ่มเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงจากคนที่เคยคุ้นเป็นคนที่เหินห่าง ต่างคนคิดไปว่ามีเรื่องราวต่างใจคิดกันไปเองทุกอย่างต้องไกลห่าง เปลี่ยนแปลงความรักเป็นการเฉยชา เปลี่ยนวันที่มีความหมาย กลับกลายเป็นวันที่ดูไร้ค่า เมื่อเธอก็ยังไม่พูดจา และฉันก็ทำเป็นเฉยชา
* นี่คือตอนจบของคนไม่พูดกันยิ่งนานก็ยิ่งเหินห่าง มีแต่วันเวลาที่สูญเปล่าเพราะความไม่เข้าใจกันแค่นิดเดียวจึงทำให้เราแยกทาง มันไม่มีวันที่เราจะย้อนเวลากลับคืน
แค่อยากให้เราได้เริ่มใหม่ ไม่อยากให้ใครต้องมาเปลี่ยน และฉันจะยอมรับเรื่องราวที่ฉันเดินผิดทาง อยากเพียงให้เธอได้เข้าใจ ไม่อยากให้ใครต้องไกลห่าง ทุกๆอย่างจะมีแต่เราเคียงข้างกัน ด้วยเพียงแค่คำหนึ่งคำอาจทำให้รักเรายังสำคัญ แต่ฉันไม่เคยได้พูดมันทั้งที่ใจฉันยังคงห่วงแต่เธอ ซ้ำ (*)