ว่างัยเพื่อนหายไปเลยนะ

คิดถึงนะ

ทำอะไรเป้งมัยเนี่ย

นอกจากโหลดเพลง

ดีพื่อนซาบายดีนะ

ยูซาบายดี

คิดถึงทุกวันเลย

ว่างๆมาเจอกันนะ

ดี๊ดี..
ทักทายหลังเลิกเรียนนะจ๊ะ..

เบื่อจิงๆ

เช้าถึง

มาฟัง

พวกเกาหลี

เขาเม้ากัน

แหม..ก้อพอกานแหละ..
ตัวเองเปิดก่อนเค้าอีกนะ..
เด๋วอาจารย์มาก้อจบทั้งห้องหรอกเนอะ..

มึงอยู่หลุม หน่าย ทำไม กรู มองไม่เห็นวะ..ทัก ด้วย ๆๆ เปลียน สกนแล้ว เหรอ พัฒนานี่ว่า คิดว่าแต่ ยังกันดาร ..อยู่ ออิ

เมื่อไรจะเปลี่ยนพื้นหลังกับเขาบ้างนะ

กรูง่วงนอน ว่ะเพื่อน.....เออ น่ากรูเมนท์ไปตั้งนานมึงเพิ่งรู้สึก เหรอเนี่ยะ...แหม คะแนนสอบดีกันถ้วนหน้า อิอิอิอิ อเอเอเอเยอะๆนะค่ะ

เมื่อไรจะกลับเนี่ย

กูปวดท้องจะตายแล้วเนีย

เพชรทิง อยู่หน่ายตอนเนี่ยะ

+:+เรื่องเกี่ยวกับเพื่อน...ซึ้งๆ+:+
ถามอะไรมึงอย่างนึง?

เพื่อนตามความคิดของมึงคืออะไร?

มีความสำคัญกับมึงมากแค่ไหน?

“เทียบกับคนรักของมึงได้บ้าง ฤ เปล่า”

เรามีบางอย่างอยากจะเล่าให้ฟังแค่นั้นเอง

มีนาฬิกาปลุกอยู่เรือน 1

มันทำหน้าที่ของมันทุกวัน

ทั้งเข็มยาวเข็มสั้น….

ยังคงเดินทางรอบหน้าปัดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ตอนเช้าๆๆๆๆๆๆๆๆ

มันจะส่งเสียงกวนประสาท

เสียงที่ทำให้นกต้องตื่นจากความฝันแสนหวาน
แต่นกกลับตอบแทนมันโดยการเอื้อมมือไป ควานหา”ตบหรือกดมันอย่างแรง”

ด้วยความรำคาญ เพื่อให้มันเงียบ

ทั้งๆที่มันก็ช่วยให้นกไม่ไปผิดนัดสำคัญๆอยู่เสมอ
และถ้ามันเผลอปลุกเราในวันพักผ่อน

บางทีเราอาจจะขวางมันทิ้งเสียด้วยซ้ำ

ทั้งๆที่เราก็เป็นคนตั้งเวลาเอาไว้เอง

บางครั้งเราก็มั่วทำอย่างอื่นที่เราเห็นว่าสำคัญมากเสียยิ่งกว่า

“นาฬิกา” ที่มันตั้งอยู่ที่เดิมของมันทุกวัน

เราไม่ใส่ใจมันเท่าไรหรอก จะสนใจมันแค่ตอนเรา

“อยากรู้เวลาก็เท่านั้นเอง”

จนกระทั่งวันนึง

นาฬิกาเดิมๆเรือนนั่นมันเงียบหายไป

คุณไม่รู้หรอกว่ามันเงียบไปเมื่อไร

คุณจำไม่ได้หรอกว่าตอนมันเดินครั้งสุดท้าย คือ ตอนไหน

คุณได้แต่โทษมันในเช้าวันนั้นว่า

“ไอ้นาฬิกา เฮงซวย..ทำไมถึงไม่ปลุก”

ทั้งที่มันเงียบไปเพราะคุณ………

คุณว่าไหม ว่า

“เพื่อนมันเหมือน “นาฬิกาปลุกเนอะ…”

ทำไมนะเหรอ……….

คุณคิดดูสิ---

ความรักระหว่างเพื่อนก็เหมือนการเดินของเข็มนาฬิกานะ

เดินอยู่ที่เดิมๆๆๆๆๆ แต่ก็เดินไปได้เรื่อยๆๆ ไม่เหนื่อยไม่เบื่อ

บางครั้งเพื่อนก็เตือนเรา

บอกเรา แนะนำเราไนบางเรื่องที่เราควรจะฟัง

แต่เรากลับรำคาญมัน

พูดทำร้ายน้ำใจเค้า หรือทำให้เค้าเสียใจ

เพราะคิดว่าคำพูดเตือนของเค้าทำให้คุณรำคาญ

ถึงแม้บางทีคุณก็ทำไปเพราะไม่ได้ตั้งใจ

แต่ลองสังเกตสิ

สิ่งที่เพื่อนๆคุณเตือน(ด้วยความหวังดีนั้น)

บางทีกลับช่วยคุณได้หลายๆเรื่อง

หลายครั้งหลายคราว

ที่คุณมัวแต่ทำเรื่องอื่น

ให้ความสำคัญกับคนอื่นๆๆ

และมองข้ามความสำคัญเพื่อน

เพราะคุณคิดอยู่เสมอว่า……..

ความรักของเพื่อน มันเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา

เช่นเดียวกับ นาฬิกา…

ที่มันจะเดินไปอย่างนั้น…เหมือนทุกๆวัน

แต่คุณคงลืมไปว่าสักวัน

ถ่านที่คุณใส่ไว้มันก็ต้องหมด

นาฬิกาไม่ได้ละเลยหน้าที่ของมัน

หากเพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป

มันจะเอาแรงที่ไหนเดินหากไม่มี แบตเตอร์รี่

เช่นเดียวกันกับเพื่อนของคุณ

แม้เค้าจะรักและปรารถนาดีกับคุณมากแค่ไหนก็ตาม

หากคุณเองไม่เคยใส่ใจ

หลงลืมไปว่ายังมีเค้าอยู่

ก็เปรียบเหมือนดังนาฬิกา

ที่มันไม่ได้ละทิ้งหน้าที่ของมันหรอก

หากแต่เพียงคุณเองที่ไม่เคยจะเอาใจใส่

นาฬิกาเก่าๆเดิมๆเรือนนั้นเลย

ถึงเวลาหรือยังที่คุณจะหันกลับมามอง

มองดูนาฬิกาเรือนเดิม

ไม่สายไปใช่ไหมที่คุณจะใส่ถ่านให้มันอีกครั้ง

และไขลานให้มันเดินดังเดิม

เพื่อให้นาฬิกาเรือนเดิม

กลับมาทำหน้าที่หน้าเบื่อเดิมๆ

อีกสักครั้ง
กูก็อยากเป้นนาฬิกาปลุกเหมือนกัน

กรูละกลุ้ม กับ สกินมึง วะ....สี นี่บ่งบอกเลยนะ กู ชมพู มึงก็แดงแรงฤทธ์ นะมึง โทษที รับช้า ป่ายหน่อย ม่ายค่อยมีเวลาเท่าไรวะ....งานเสร็จหมดยัง วะ ไม่ใช่ เยอะ ทาม มาดา นะ โคตรเยอะ.....ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สู้เค้าทาเคชิ...อิอิอิ

เปงห่วงเราสิ

เหงาละสิไม่มีเพื่อนเม้าแตก

งานเยอะ เครียดดดดด ว่ะ เนอะ