ต้องห้ามความรู้สึก ต้องแกล้งทําเข็มแข็ง
ต้องแกล้งทําเป็นไม่ว่างจริงๆ ทําตัววุ่นวาย
ต้องเหมือนไม่ไหวหวั้น จากวันที่เธอไป
เห็นไหมว่ามีอะไรให้ทําตั้งเยอะ

ต้องคอยตอบอีกกี่คําถาม ที่ใครต่อใครยังถามเรื่องเธอ

จะให้ไปเอาเวลามาจากไหน ที่ฉันจะใช้ลืมเธอ หาไม่เจอสักนาที
เลยต้องเจ็บอยู่อย่างนี้ และเหมือนจะไม่มีทางจบมันได้เลย
แค่หวังว่าสักวัน ที่ความเจ็บช้ำ
ถูกวันเวลาพัดให้ผ่านไป ก็คงลืมได้เอง

กี่ครั้งที่ต้องเหนื่อย สั่งใจไม่ให้หวัง
ต้องสอนนะว่าเธอไม่มีทาง ที่จะเข้าใจ
บ่อยครั้งมีน้ำตา ต้องคอยห้ามมันไว้
รู้ไหมไม่มีอะไรง่ายดายสักนิด