>ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง..>มีเพื่อนต่างเพศอยู่คู่หนึ่ง เป็นเพื่อนที่รักกันมาก>
>ฝ่ายชายจะเดินไปส่งฝ่ายหญิงที่บ้านเสมอทุกวัน>>เวลาผ่านไป จนทั้ง สองอยู่ มหาวิทยาลัย>
>ฝ่ายหญิงเริ่มไปแอบชอบ ผู้ชายคนนึง และได้ถามเพื่อนชายว่า>>"นี่ เธอ ว่า เค้าเหมาะกับเราไหม">
>"เค้าก้อ หล่อดีนะ นิสัยก็ดีด้วย ">>"เหรอ! อืม อยากให้เค้ามานั่งอยู่ข้างๆ เราจังเลยเนอะ">
>ต่อมาไม่นาน หญิงสาวก็ได้เป็นแฟน กับผู้ชายคนนั้นจริงๆ>>วันนึงหญิงสาวบอกกับ เพื่อนชายของตนว่า>
>"นี่ เธอ ไม่ต้องมาส่งเราทุกวันแล้วแหละ ตอนนี้เค้าจะมาส่งเราแล้ว>>เราไม่อยากให้ เค้าเข้าใจ ผิดน่ะ">
>"อืม" ฝ่าย ชายตอบรับ และเขาก็ไม่ได้ไปส่งหญิงสาวอีก>>ต่อมาหญิงสาวเกิดทะเลาะกับแฟน ของตน>
>จึงมาปรึกษาเพื่อนชาย>>ว่า>>"เธอ! เด๋ว นี้เขาไม่ค่อยสนใจเราเลยแหละ>>เธอว่า... เราจะทำอย่างไร ดีหล่ะ!">
>"ก้อ เธอ ยังรักเค้าอยู่หรือป่าวหล่ะ" ฝ่ายชายถาม>>"ก้อรักสิ และก้อรักมากด้วย">
>"ถ้าอย่างนั้น ก็มอบความรักให้เขาต่อไปสิ ก้อเธอรักเค้านี่หน่า">>"อืม ม" หญิงสาวทำตามคำแนะนำของเพื่อนชาย>
>หลังจากนั้น ... วันหนึ่ง>>ระหว่างที่เพื่อนชายหนุ่ม เดินกลับบ้าน เค้าเห็นหญิงสาว>>นั่งร้องไห้อยู่ข้างทาง>
>"เธอ เป็น อะไรหน่ะ ทำไมถึงร้องไห้ มีอะไรให้เราช่วยไหม">>"เค้าไม่ รักเราเลยหล่ะ เขาเปลี่ยนไป>
>เด๋วนี้เขาไม่เคยมาส่งเรา ที่บ้านเลย">>"แล้วเราจะ ช่วยอะไรเธอได้บ้างหล่ะ">
>"ช่วยอยู่ กับเราซักพักได้ไหม?" หญิงสาวร้องขอ>>ก้อได้ซิ! ทำไมจะไม่ได้หล่ะ>
>ทั้งสองได้นั่งอยู่ด้วยกัน โดยไม่พูดจาอะไรกันเลย>>ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ย ขึ้นมาว่า>
>"เราควรจะ ทำอย่างไรดี เธอจะช่วยบอกเราได้ไหม>>ว่าเราควรจะทำอย่างไร>>ดี">
>"เธอยังรัก..เขาอยู่หรือป่าวหล่ะ">>"รักสิ เรา รักเค้ามากเลย">>"แต่เค้า ไม่รักเราเลยนี่หน่า" หญิงสาวร้องไห้โฮ>
>"แต่เธอก็รัก..เขาไม่ใช่เหรอ">>และชายหนุ่มก็ไปส่งหญิงสาว ที่บ้านอย่างที่เคยทำมาแต่ก่อน>
>"ถ้า เมื่อไหร่...ก็ตาม>>ที่เธออยากให้เรามาส่งเธอที่บ้าน อย่าลืมเรียกเรา นะ">
>"อืม" และ หญิงสาวก็เดินขึ้นบ้านไป>>>>ต่อมาวันหนึ่งชายหนุ่มได้ รับโทรศัพท์จากหญิงสาว>
>"เราไม่ไหวแล้ว ช่วยมารับเราที">>เสียงของหญิงสาวดูช่าง อ่อนล้า และหมดกำลัง>
>เธอกำลังร้องไห้อย่างฟูมฟายอยู่>>ชายหนุ่มได้ไปหาเธอและพาเธอมาส่งบ้าน>
>เธอยังคงถามชายหนุ่มนั้น เหมือนที่เคยถามมา ...>>"เราจะทำอย่างไรต่อไปดี">
>เราไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว..ดูยังไง ๆ เขาก็เหมือนไม่ได้รักเราเลย>>"แล้วเธอเลิก รักเค้าแล้วเหรอ">
>"ป่าว! เรา ยังรักเค้ามาก เรายังรักเขาอยู่เหมือนเดิม">>"งั้นก็ เหมือนที่เราเคยพูดไว้>
>จงรักเขาต่อไป..แม้มันจะเจ็บบ้างก็ตาม>>เพราะมันไม่สำคัญหรอกว่า เขาจะรักเธอไหม..? แต่ถ้าเธอยังรักเขา>
>เธอก็คงทำได้แค่เพียงรักเขา...และจงรักเขาให้มากกว่าเดิม>
>เพื่อแสดงให้เขารู้ว่าเธอรักเขามาก และก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง>>มีแต่เพิ่มมากขึ้น">
>อือ ม..แล้วหญิงสาวก็เดินขึ้นบ้านไป>>>>และในที่สุดวันที่เธอเรียนจบก็มาถึง>
>เพื่อนชายหนุ่มของเธอมาแสดงความยินดีกับเธอ>>เธอรู้สึกแปลกใจมาก ที่เพื่อนชายหนุ่มของเธอ ยังเรียนไม่จบ>
>เธอถามเขาว่า ทำไม..?>>ชายหนุ่มตอบว่า เขาขี้ เกียจไปหน่อย>>ทำให้เขาต้องเรียนซ้ำวิชา หนึ่งจึงยังเรียนไม่จบ>
>หญิง สาวแปลกใจ เพราะตลอดมา ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนขยัน>>แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ..>
>และต่อมาไม่นานแฟนของหญิงสาว ก็ได้มาขอเธอแต่งงาน>>เนื่องด้วยเห็นถึงความรัก ที่หญิงสาวมีให้>
>หญิงสาวจึงได้ไปชวนเพื่อนชาย เพื่อให้มางานแต่งของเธอ>>"เราไม่ว่างจริงๆ เราติดธุระน่ะ!>>ขอโทษด้วยนะ">>
>>เพื่อนชายตอบเธอด้วยน้ำ เสียงแผ่วเบา>>หญิงสาวโกรธและเสียใจที่ เพื่อนชายไม่ยอมมางานแต่ง จึงวางหูกระแทกไป>
>แต่หญิงสาวก็ต้องประหลาดใจ เมื่อวันที่เธอแต่งงาน>>ชายหนุ่มได้มาปรากฎตัวก่อนที่งาน แต่งจะจบลง>
>"ยินดีด้วย นะ เรามาแล้วหล่ะ">>หญิงสาวดีใจมากที่เห็นเพื่อนชาย ของเธอมา>>ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม>
>เธอรู้สึกมีความสุขมาก ถึงกับกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาไม่ได้>>และเพื่อนชายก็พูดว่า เธอมีอะไรให้เราช่วยไหม..?>
>ยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม..>>...........................>>ต่อมาหญิงสาวก็มีความสุข กับชีวิตแต่งงานของเธอ>
>จนไม่มีเวลาได้ติดต่อกับเพื่อนชายอีกเลย>>จนวันหนึ่งหญิงสาวได้ ทะเลาะกับสามีของตน>
>หญิงสาวไม่รู้จะไปปรึกษาใคร จึงนึกถึงเพื่อนชายขึ้นมา>>แม้ว่าหญิงสาวจะโทรไปหาเท่าไหร่?>
>ก็ไม่สามารถติดต่อกับชายหนุ่มคนนั้นได้เลย>>เขาจึงโทรไปหาเพื่อนของชายหนุ่มคนนั้น>
>เพื่อนของชายหนุ่มเล่า ว่า ชายหนุ่มเป็นโรคร้าย เขาไม่สามารถไปไหนได้>>ตอนนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล... มาร่วมหลายเดือนแล้ว>
>หญิงสาวตกใจมาก ถามว่า..เขาเป็นอะไร?>>เพื่อนชายหนุ่มบอกว่า อาการเขากำเริบ เพราะวันที่ชายหนุ่มต้องมาผ่าตัด>
>ชายหนุ่มดัน ...หายตัว ไปเฉย ๆ โดยไม่มีใครรุ้>>และเพื่อนของชายหนุ่ม ก็ยังบอกอีก ว่า ..."มันเป็นนิสัยเสียของมันหน่ะ>
>มันชอบหายตัวไปไหนก็ไม่รู้ ในช่วงเวลาสำคัญๆ>>คราวที่แล้วตอนสอบไล่ มันก็หายตัวไปจากห้องสอบเฉยเลย">
>ไม่รู้มันหายไปไหน..ถามใคร ก็ไม่มีใครรู้>>หญิงสาวตกใจมาก เลยขอที่อยู่ของโรงพยาบาลที่ชายหนุ่มรักษาตัว>
>หญิงสาวไปเยี่ยมชายหนุ่ม ที่โรงพยาบาล เมื่อเปิดประตูเข้าไป>>ก็ต้อง ตกใจ ! ชายหนุ่มที่เคยดูแข็งแรง กับผอมซูบ ไม่มี แรง>
>เมื่อชายหนุ่มเห็นเธอก็ดีใจ ทักทาย>>เธอเป็นการใหญ่>>"เป็นอย่าง ไรมั่ง ไม่เจอกันตั้งนานเลยน่ะ">
>หญิงสาวนิ่งเงียบซักพัก น้ำตาหญิงสาวก็ไหลออกมา>>"อ้าวร้อง ไห้ทำไมหล่ะ เธอหน่ะ ไปทะเลาะกับแฟนมาอีกแล้วเหรอ>
>จะให้เราช่วยอะไรไหม...?>>แต่เราก็คงจะแนะนำเธอ ได้เหมือนเดิมนะ">>หญิงสาวเข้าไปหาชายหนุ่ม แล้วก็บอกกับชายหนุ่มว่า>>
>>วันที่เธอ มารับเราเป็นวันสอบไล่เธอใช่ไหม..?">>ชายหนุ่มทำหน้าตกใจและไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้น กลับนิ่งเงียบไป>
>หญิงสาวจึงพูด ต่อ...>>>>"และวันที่ เธอต้องผ่าตัดใหญ่ เธอกลับมางานแต่งงานของเราใช่ไหม..?">
>ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไร อีกแล้ว กลับนิ่งเงียบกว่าเดิม>>>>หญิงสาวเข้าไปกอดชายหนุ่ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ>
>"ตลอดเวลา เรารักแต่คนอื่น>>มองแต่คนอื่นเรากลับไม่รู้เลยว่าเธอรักเรามากแค่ ไหน>
>เรารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ ไม่ได้รักเธอมากกว่านี้">>ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มแล้วก็บอก>>กับหญิงสาวด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า>>
>>"เราบอกเธอ แล้วไง..ถ้าเรารักใครสักคน เราก็ต้องรักเขาให้มากๆ>>และมากขึ้นกว่าเดิม>>มันไม่สำคัญหรอก..ว่าเขาจะรักเราหรือไม่>
>มันสำคัญแค่เพียงว่า..เรายังรักเธออยู่หรือเปล่า>>แค่เราสามารถช่วยเธอได้ นั่นมันก็เป็นความสุขของเราแล้ว>
>ต่อให้เราจะเจ็บสักแค่ไหน..เราก็ยังรักเธอต่อไป>>และไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลง..>>
>>หญิงสาวรู้สึกเสียใจมาก นั่งร้องไห้โฮ...อยู่ที่ตักของชายหนุ่ม>>>>ชายหนุ่มจึงพูด... ขึ้น ว่า>>
>>"ถ้าเราหาย เมื่อไหร่... เราจะไปส่งเธอที่บ้านอีกนะ ">>