หัวใจหมดแรง เหมือนโลกว่างเปล่า

ทุกข์ทรมานสับสนไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ

เบื่อตัวเอง ที่ลมหนาวมาเยือนทุกที

แค่หลับตาก็ยังฝันร้าย เมื่อตื่นก็เหมือนไม่
เห็นอะไร

ยังวนเวียนซ้ำเติมอยู่ทำไม ทรมานอย่างนี้ไม่พอใช่ไหม

บอกตัวเองทุกที สุดท้ายก็ทำไม่ได้

แผลเป็นที่อยู่ในใจ คิดลบเลือนคงไม่ได้

ไม่อยากฝืนทำใจ มันเจ็บลึกเกินไป

ความรักทำลายตัวฉันเอง

เก็บเอาไปคิดแต่เรื่องเก่า ๆ ที่ยังวกวนอยู่ในใจ

จะหยุดจะลืมมันไปเท่าไร ไม่อาจจะช่วยรักษาได้เลย

ก็คงมีสักวัน ที่แผลในใจจะลืมเลือนหาย

หลุดจากความเสียใจ และลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

สักวันจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง