ลุยไฟ

(Burning my Self) 

เรื่องราวที่ร้อยเรียง ความเชื่อเกี่ยวกับการลุยไฟ ตามพิธีกรรม ความเชื่อ ของ ชาวจีน และม้าทรง ผู้สร้างศรัทธาให้ก่อนเกิดเป็นรูปธรรม กับ เรื่องราวของไฟ ในชีวิตจริง แท้จริงแล้ว ไฟที่ลุยตามความเชื่อ กับไฟที่เผาไหม้ในชีวิตจริงอย่างไหนร้อนแรงกว่ากัน 

ดำเนินผ่านการแสดง เดี่ยว ในรูปแบบ ผสมผสานระหว่าง ละครเวที และ Creative Movement มีบทพูดและการเคลื่อนไหวร่างกายแสดง อากัปกิริยาต่าง ๆ ที่สื่อถึงการลุยไฟ ทั้งในพิธีกรรม และในชีวิตจริง

วันหนึ่งเพื่อนชาวตรังได้ชวนผมไปทานเจ ณ ศาลเจ้าแห่งหนึ่งเนื่องในวันสำคัญวันหนึ่ง ของชาวจีนและบุคคลที่นับถือ เทพเจ้าองค์หนึ่งเขาขับรถยนต์ลัดเลาะไปตามสวนยาง ลึกเข้าไป อาณาจักรยิ่งใหญ่ท่ามกลางสวนยาง ตั้งตระหง่านอยู่ต่อหน้าทุกคนต่างแต่งกายด้วยชุดสีขาวดูแล้วน่าศรัทธายิ่งนัก ระหว่างงาน มีพิธีกรรมการสวดมนต์ อัญเชิญสิ่งศักสิทธิ์ มีการเข้าทรงของบรรดาม้าทรงต่าง ๆ กับจังหวะ รัวกลองและการตีฉาบซึ่งทำให้หัวใจและเล้นเลือดในสมองเต้นตุบๆ  ประกอบกับเสียงประทัดที่ กระชากสติสัมปชัญญะได้เป็นครั้งคราว เหล่าเทพเจ้า ลงประทับม้าทรงและรักษาอาการเจ็บป่วยและให้คำปรึกษาแก่ชาวบ้าน ดูแล้วน่ากลัว ประกอบกับน่าเลื่อมใส แล้วพิธีกรรมสำคัญก็เกิดขึ้น เทพเจ้า พาร่างม้าทรงตะลุยผ่านกลองเพลิงที่กำลังคลุโชน ชาวบ้านแถวนั้น ต่างตกตะลึงและเรียกกันมา ดู “ตัดยอดไฟแล้ว” หลังจากนั้นไม่นาน กองเพลิงที่เต็มไปด้วยถ่าน ร้อน สีแดงวาบ ๆ ก็ถูกเกลี่ยนให้เข้ากันและอัดกันจนแน่น เสมือนเป็นลานประลองที่ละเลงด้วยสีแดงแต่ตอนนี้ มันคือถ่านไม้ที่กำลังติดไฟคลุกรุ่น พร้อมเผาไหม้ได้ตลอดเวลาแล้วการลุยไฟก็เริ่มขึ้น นำด้วยบรรดาเทพเจ้า พาร่างม้าทรงตะลุยผ่านกองไฟ แล้วตามด้วย ผู้เข้ากินเจ คณะกรรมการ ศาลเจ้า ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ รอบแรกผ่านไป ไม่มีใครได้รับอันตรายจากเปลงเพลิง ที่ร้อนระอุนั้น ผมนั่งมองจนพิธีกรรมการลุยไฟจบลง แล้วเข้ามานั่งเล่นในศาลเจ้าต่อ ไม่นานนัก กองเพลิงก็ครุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ ชายร่างใหญ่ หน้าตาดุดัน ตากลมโต ผิวดำขลับ วิ่งไปกลางกองเพลิง เป็นสัญญาณว่า เทพเจ้า ลงประทับร่างม้าทรงอีกครั้งแล้ว และการลุยไฟรอบที่สองก็เริ่มขึ้น รอบนี้คนที่มามุงดูรอบแรกกลับบ้านกันไปหมดแล้ว จึงเหลือคนไม่มากนัก เพื่อนชาวตรังฉุดมือของผมเข้าไปแล้วบอกกับม้าทรง ผู้หญิงคนหนึ่ว่า “พาเพื่อนผมไปลุยไฟด้วย” ม้าทรงส่งธงเขียนภาษาจีนให้ แล้วตบหลังให้ไป หน้ากองเพลิง ผมหลับตาปี๋ คนที่อยู่ข้าง ๆ ตบหลังแล้วบอกไปเลย ผมหลับตา ขาก้าวเดินไปข้างหน้า น่าประหลาด ที่ความร้อนจากถ่านแดง ๆ ไม่กระทบเท้าผม เหมือนเดินอยู่บนพื้นดินธรรมดา นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้ว่า มันเกิดขึ้นเพราะอะไร แล้วทำไมถึงเกิดขึ้นได้ ในขณะเดียวกันนั้น มันทำให้ผมหวนคิดถึงสมัยผมยังเป็นเด็ก พ่อของผม ท่านเป็นม้าทรง มีพิธีกรรมแบบเดียวกัน คือปีนบันไดมีด เดินลุยไฟ แล้วพลันผมก็คิดถึงตัวเองได้ว่า แท้จริงแล้ว ชีวิตที่ดำรงอยู่นั้น ร้อนกว่าเปลวไฟหรือเปล่า เปลวไฟที่ว่าร้อนนั้น ยังมิอาจจะสู้ไฟที่เผาชีวิตเราได้เลยแล้วใครล่ะ ที่เป็นผู้จุดเปลวไฟนั้นขึ้นในตัวเรา หากมิใช่ตัวเราเอง และหากเราจุดมันขึ้นมาเอง ก็จะต้องรู้วิธีที่จะดับ หรือ อยู่กับมันโดยไม่ให้ ไฟเหล่านั้นทำอันตรายเราหรือเผาไหม้เรา ได้เช่นกัน

การจัดแสงใช้แสงในโทนสีส้ม แดง และน้ำเงิน  ประกอบกันโดยใช้ไฟสีส้มเป็นตัวบรรยากาศ ส่วนสีแดงและน้ำเงินเป็น เอฟเฟคเพื่อแสดงอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ

ใจความหลัก ๆ จะกล่าวถึง เรืองของ อารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ อันเนื่องมาจากสิ่งต่าง ๆ เราสร้างมันให้เกิด

แล้วถ่ายทอดออกมาเป็นการแสดงในรูปแบบ  Creative Movement โดย ใช้เทคนิคทางละครเวที และบูโตเข้ามาผสมผสาน 

อาจจะต้องมีการ แจกเอกสารแนะนำการดูว่าเรื่องทั้งหมดหมายความว่าอย่างไรเนื่องจากเป็นการแสดงที่อาศัยหลักของนามธรรม และการแสดงออก ที่ดูแล้วตีความยาก แต่ถ้าจะให้เข้าใจ ต้องใช้ความรู้สึกสัมผัส เปิดใจ และบอกตัวเองจริง ๆ ว่า “รู้สึกอย่างไร “ ....สิ่งนั้นคือ สิ่งที่การแสดงชุดนี้ ต้องการจะบอก

Costume Design

                เน้น Tone สีขาว แต่งกายในลักษณะของม้าทรง มีผ้าพิเศษ 2 ผืน เปลือยท่อนบน เท้าเปล่าเปลือย 

Stage Design

Sound design

                ใช้ดนตรี ต่าง ๆ ที่มีความเป็นสากล แต่ความรู้สึกของเพลงจะอยู่ในลักษณะของ Dark feeling ทั้งเพลง จวบกระทั่งในตอนสุดท้าย จึงค่อย ๆ สว่างขึ้น สว่างขึ้น จนจบเพลงจึงเป็นเพลงที่สว่างขึ้นในที่สุด

ระยะเวลาในการแสดงทั้งหมด ประมาณ 30 นาที