ไม่อยากได้ยินเสียงปวดร้าว
ที่ดังก้องมาจากเรื่องราวของความหลัง
โอบกอดตัวเองไว้ด้วยหัวใจที่ร้าวพัง
อย่าสร้างเลยนะความหวัง......
แต่บังคับยากจังหัวใจ
เธอไม่กลับมาแล้ว...ฉันรู้
แต่ความรักที่เหลืออยู่ ฉันไม่รุ้จะจัดการอย่างรัยไหว
เก็บไว้ก้อทรมาน จะโยนทิ้งกลางทางก็สงสารหัวใจ
จะมีครัยสักคนไหม ช่วยมาปลดปล่อยฉันไป
...จากความร้าวใจนี้ที

ร้องไห้กับความรักที่จบลงไป
คิดอยุ่ว่าถูกหรือไม่ที่ปล่อยเธอไปอย่างนี้
คำตอบที่ด้ายคือการให้เธอมีความสุขเสียที
ไม่อยากให้เธอเสียใจเหมือนที่ผ่านมา
ฉันไม่ดีเองถึงเป็นอย่างนี้
พอเธอไปถึงรู้ว่าไม่มีคนคอยห่วงหา
ฉันที่ละเลยสิ่งสำคัญตลอดมา
สายไปได้รู้ว่าเธอมีค่า
........และ.......
อยากบอกว่า
.......รักเธอ.......

ฉันรักเธอมากรู้ไหม
รักเกินกว่าจะตัดใจออกห่าง
รักเกินกว่าจะแยกกันด้วยระยะทาง
รักเกินกว่าจะเลือนราง
...และจางหายไป
รักเธอ...นี่คือเรื่องจริง ไม่ได้โกหก

โกหกใครต่อใครว่าลืมเธอได้แล้ว
ซ้ำยังไม่มีวี่แววว่าน้ำตาจะรินไหล
อดีตที่ผ่านพ้นควรให้มันพ้นผ่านไป
จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องอาลัย อยากได้กลับมา
และก็โกหกใครต่อใครว่ากำลังจะเริ่มต้น
กับคนใหม่บางคนที่แม้เพิ่งพบหน้า
แต่เขาก็แสนดี ดีกว่าผู้ชายทุกคนที่พบมา
พูดอวด..ทั้งที่ตลอดเวลา ไม่เคยคิดมีใคร
โกหกใครต่อแต่หัวใจกลับยิ่งอ้างว้างและหวั่นไหว
เพราะความจริง ไม่เคยละทิ้งลืมเธอไป
และความจริงใครก็แทนที่เธอไม่ด้าย
.......ไม่ได้เลย.........