"โลดเถลิงเริงเล่นอยู่เป็นนิจ" "โลดเถลิงเริงเล่นอยู่เป็นนิจ
ล้อชีวิตกับความจนอย่างคนเก่ง
ลอยอยู่กลางทะเลรักอย่างนักเลง
เล่นกับเพลงหลอกล่อมาพอควร
เคยมีรักหลายหนจนประจักษ์
แต่จากรักคราใดไม่เคยหวล
หลายครั้งที่รักชะลอก็รัญจวน
แต่มิครวญเมื่อรักลาถลาลอย
จะว่าหยิ่งก็หยิ่งเกินเมินดอกหญ้า
แต่ดอกฟ้าก็เฉยเฉยไม่เคยสอย
คราวจะไปใครให้รอก็ไม่คอย
ใครจะถอยหนีไปก็ไม่ตาม
ใครจะมีรักใหม่ไม่อยากรู้
ใครจะอยู่กับใครไม่อยากถาม
ใครจะกล่าวถางถากไม่อยากปราม
ใครจะห้ามเล่นกับไฟไม่อยากฟัง
มิหลงเหลิงกับความฝันของวันใหม่
มิเสียใจกับความทรามของความหลัง
ใครจะเลวเหลวไหลไม่อยากชัง
ใครมอบหวังดีให้ไม่อยากรับ
ใช้ชีวิตเหมือนเพลงบรรเลงล่อง
เช้าก็ท่องลอยลำค่ำก็กลับ
ชมฟ้ารุ่งเดือนฉายประกายระยับ
ฟังคำขับร้อยกรองร้องเพลงเรือ ๚"
สนธิกาญจน์ กาญจนาสน์