การไม่ได้เป็นที่ "หนึ่ง"  ในใจคนที่เรารักนั้น
ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าเศร้าเสมอไป
การเป็นที่สอง  ในใจเขานั้น
ย่อมดีกว่าการเป็นที่สาม  ที่สี่
หรือถึงแม้ว่า...เราจะเป็นที่สุดท้าย
แต่มันก็ยังดีกว่า  การที่เราไม่ได้อยู่
...ในใจเขาคนนั้นเลยไม่ใช่หรือ...
จงยิ้มให้กับความรัก  และ รักต่อไปเถอะ
แม้ว่า...รักนั้นอาจไม่ใช่ที่หนึ่ง
จนกว่าที่เรา  จะบอกกับตัวเองว่า...
"เราทนอีกต่อไป  ไม่ได้แล้ว
เราเหนื่อยกับรัก   ที่เป็นเช่นนี้เหลือเกิน"
การรักใครสักคนนั้น...
ง่ายกว่าการตัดใจ..จากใครสักคนนัก
ย่อมมีความสุข   กว่าการหลบตา
   ...ใครสักคนเป็นแน่...
จะมีสักกี่คน  ที่สามารถทำให้เรายิ้มได้
..อย่างสุดหัวใจ  และเศร้าได้อย่างสุดหัวใจ
อย่า...โทษเขา  ที่ไม่ได้รักเรา
อย่า...โทษพรหมลิขิตที่ทำให้เราเจอกัน 
          แต่ไม่ได้ทำให้เรารักกัน
อย่า...โทษหัวใจตัวเองที่ไปรักเขา
อย่า...โทษกาลเวลาที่ทำให้เราเจอกันช้าไป
 ...จงมีความสุข  และยิ้มให้กับสิ่งต่าง ๆ ...
         ...ยิ้มให้กับคนที่เขาไม่รักเรา...
เพราะอย่างน้อยเขาก็คือ  คนที่ได้รับความรักจากเรา
            ...ยิ้มให้กับพรหมลิขิต...
      ที่ทำให้เราเจอกันถึงแม้เราจะไม่ได้รักกัน
เพราะอย่างน้อยพรหมลิขิต ก็ยังได้ทำให้เราได้รู้จักกัน
      ...ยิ้มให้กับหัวใจตัวเอง  ที่ไปรักเขา...
เพราะอย่างน้อยหัวใจของเรา  ก็ยังได้เรียนรู้กับความรัก
    ...ยิ้มให้กับกาลเวลา ที่ทำให้เราเจอกันช้าไป...
        เพราะอย่างน้อย ก็ยังทำให้เราได้เจอกัน