เพื่อนๆที่เข้ามาดู เคยรู้สึกอย่างผมบ้างรึเปล่าครับ  เมื่อเราผูกพันกับสิ่งใดมากๆแล้ว เราก็จะรัก อยากอยู่ใกล้ๆ อยากทะนุถนอม เพื่อให้มันอยู่กับเราไปนานเท่านาน

   แต่มันก็เป็นสัจจะของโลกที่เมื่อเราได้เจอ เราก็ต้องได้จาก กับสิ่งที่เรารัก และเราจะลืมมันได้ยากเย็น และไม่สามารถลืมมันได้เลย

   ผมก็เช่นกันผมได้เจอกับเพื่อนกลุ่มหนึ่งเมื่อตอนวันที่ 19 พฤษภาคม 2548 เพื่อนกลุ่มนี้เรียนอยู่ห้อง 4/4-6/4 โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี อาจารย์ที่ปรึกษา ชื่ออ.โกสุม สมหวัง และอ.มณีทิพย์ อ่อนเกตุพลครับ  เพื่อนกลุ่มนี้เรียนสายศิลป์ฝรั่งเศส เราเป็นเพื่อนกันมาได้ 3 ปีแล้วครับ  เพื่อนที่ผมเจอมากลุ่มนี้เป็นเด็กที่พิเศษกว่าเพื่อนห้องอื่นๆของผม

    เพื่อนกลุ่มนี้เป็นเพื่อนที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนครับ  เมื่อเวลามีความทุกข์เราจะทุกข์ด้วยกันทั้งห้อง  เมื่อมีความสุขเราก็จะสุขด้วยกันทั้งห้อง ถ้าเราไม่เข้าใจกันเรา...ไม่ได้ทะเลาะกันทั้งห้อง แต่เราจะเคลียร์กันให้จบสิ้นเพื่อเราจะกลับมารักกันเหมือนเดิม

      มันก็น่าเเปลกนะครับที่ผมรู้สึกผูกพันกับเพื่อนๆทุกคนอย่างลึกซึ้งและอยากอยู่กับพวกเค้าทุกคนตลอดไป รักอย่างที่ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรให้ถูกต้องกับความรู้สึกของผม มันน่าแปลกจริงๆ ที่แทนที่เราห่างกันไปจะยิ่งลืม แต่สำหรับผมแล้ว ยิ่งห่างยิ่งคิดถึง ยิ่งโหยหา ยิ่งอยากเจอ ยิ่ง...

      สำหรับผมแล้วไม่สามารถจะพูดอะไรได้อีกแล้วครับว่าผมรักเพื่อนห้องนี้มากแค่ไหนครับ

               แต่ผมขออธิษฐานถ้าหากผมยังจะสามารถสมหวังอยู่บ้าง ผมขอเป็นเพื่อนกับพวกเค้าตลอดไป  แม้ผมจะตายไปสักกี่ชาติภพ ผมขอเป็นเพื่อนกับพวกเค้า  ตลอดไป...

             ภัทรักเพื่อนทุกคนเลยนะ... เช เอ ต้น บิ๊ก ชิต โอม ไกด์ เมย์หัวโต เมย์ปา อัง หญิง แคท

หนึ่ง ปุ๋ย กิ๊ฟเล็ก องุ่น สมถุย อิง พอนนี่ แอป พลอย นุ่น ใหม่ แป้ง บัว ป่าน มะลิ แนท มิ้ม แพรว

เมย์ทอม ไฉไล กุ้ง กิ๊ฟ เก่ง ส้มโอ และอูม


                       และอาจารย์ที่ผมรักและเทอดทูนสุดหัวใจ มาดามของผม มีความสุขมากๆในวันเกิดปีนี้และตลอดไปนะครับ