ในฤดูร้อนของสถานที่หนึ่งใดในโลก...

แมวตัวหนึ่ง ขึ้นไปสูดอากาศบริสุทธิ์บนหลังคาบ้านที่มันอาศัยอยู่
ทุกๆ วันที่นี่ แมวจะได้พบกับนกฝูงหนึ่งที่มาแวะพักตรงนี้ในเวลาเดียวกัน
กับที่มันเพลิดเพลินกับการทำความสะอาดขน และสูดอากาศยามเช้า

จนวันหนึ่ง พวกมันเริ่มคุ้นเคย และพูดคุยกัน

"การบินมันยากมากไม๊ ดูน่าสนุกดี เวลาพวกเธอบิน"
แมวเริ่มบทสนทนาอย่างใคร่รู้

"ไม่เลย ตอนที่พวกเราเกิดใหม่ๆ พวกเราใช้เวลาแค่ไม่กี่วันในการหัดบิน"
นกตอบอย่างเป็นมิตร

"เราอยากบินเป็นบ้าง" แมวกะตือรือร้น

"ดูนะ กางปีกออกมาอย่างนี้ เห็นไม๊ แล้วก็ขยับ ขึ้น ลง ขึ้น ลง
เร็วขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกันนั้น ก็ค่อยๆ เขย่งขาไปด้วย ฝึกทุกเช้า
เดี๋ยวแมวก็จะบินได้เหมือนเราเอง" หัวหน้าฝูงนกสอนอย่างใจดี
ทั้ง ๆ ที่มันก็เห็นว่าแมวไม่ได้มีปีกเหมือนมันสักหน่อย
แล้วนกก็บินจากไป

ฤดูหนาวมาถึงแล้ว พวกนกเดินทางมุ่งไปทางใต้ เพื่อหาพื้นที่ที่อบอุ่นพอ
ที่มันจะอยู่ได้อย่างสบายตลอดช่วงเวลาที่บ้านเกิดของมันไม่ได้อบอุ่น
และอุดมสมบูรณ์เหมือนเก่า หลายเดือนที่ผ่านมา แมวยังคงพยายามหัดบิน
อยู่อย่างนั้น วันแล้ว วันเล่า ทุกวัน ทุกเวลาที่มันนึกออก ผ่านวัน ผ่านเดือน
ตราบกระทั่งฤดูร้อนกลับมาเยี่ยมกรายอีกครั้ง แมวก็หาได้หยุดความพยายามไม่

"เป็นไงบ้างแมว บินได้ยัง" เสียงที่คุ้นเคยของสหายเก่าแว่วมาจากด้านหลัง

"เฮ้ !!! ดีใจที่ได้เจอพวกเธออีก ตลอดเวลาที่พวกเธอไม่อยู่ ฉันไม่เคย
ละความพยายาม แต่ดูสิ..ฉันยังบินไม่ได้ ตีนของฉันไม่เคยลอยพ้น
หลังคานี้เลยด้วยซ้ำ"

"ดูนี่สิแมว" หัวหน้าฝูงนกกางปีกของมัน "แมวไม่ได้มีปีกเหมือนเรา"

"นั่นสินะ" แมวก้มมองเท้าคู่หน้าของตัวเองอย่างเศร้าสร้อย "ฉันอยาก
มีปีกเหมือนเธอ อยากบินได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเสียเวลากับการฝึกบินไป
ตั้งมากมาย แต่ฉันมองไม่เห็นความเป็นไปได้สักนิด"

"ดูดีๆ สิแมว ถึงเธอจะไม่มีปีก แต่เธอก็ปราดเปรียว ว่องไว เวลาที่เธอหิว
เธอมีอาหารที่เจ้าของหาให้ ถ้าเธออยากหาอาหารกินเอง เธอแค่วิ่งเข้าไป
จับหนูที่ใต้หลังคา ขนฟูนุ่มทำให้เธออบอุ่นในอากาศหนาว ที่วิเศษไปกว่านั้น
ไม่มีใครล่าเธอ" นกกับแมวมองหน้ากันอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกท่ามกลาง
ความเงียบที่เข้าปกคลุมหลังคาที่พวกมันใช้ดำเนินบทสนทนา

"ใช่ ฉันบินได้ แล้วไงล่ะ ทุกๆ ฤดูหนาว ฉันต้องจากบ้านเกิดไปไกล
แสนไกล เพียงเพื่อให้ตัวเองดำรงชีวิตอยู่ได้ ในเขตแผ่นดินที่อากาศอบอุ่น
กว่า ระหว่างที่ฉันเดินทาง บางครั้งมีนกที่ใหญ่กว่าจ้องที่จะล่าฉันเป็นอาหาร
เมื่อฉันบินเหนื่อยและ หยุดพัก พวกสัตว์บก สัตว์เลื้อยคลานบนพื้นนั่นก็จ้อง
จะกินฉัน ที่แย่ยิ่งกว่าก็คือระหว่างที่ฉันบิน ยังมีพวกนายพรานกระหายที่จะยิง
พวกฉัน ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้หิว ไม่ได้อยากกินพวกฉันเป็นอาหาร เขายิงพวกฉัน
เพื่อความสนุกสนานเท่านั้นเอง"



นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

๐ บางครั้งเราใช้เวลาเรียนรู้ ไม่ใช่เพื่อที่จะทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้
แต่อาจเป็นการเรียนรู้เพื่อจะอยู่กับสิ่งที่เราเป็นอย่างเข้าใจ และมีความสุข
กับมัน มากขึ้น

๐ ใครที่เราแอบอิจฉา อาจแอบซ่อนความทุกข์ที่เราไม่อาจจินตนาการถึง
ใครที่เราว่าห่วย อาจอยู่อย่างมีความสุข อย่างที่เราไม่อาจสุขได้อย่างเขา
ไม่ต้องเหมือนเขา เราก็สุขได้

๐ ใครจะสั่งหรือชี้นำก็ได้ แต่เราต่างมีสิทธิ์เลือกที่จะไม่เชื่อ

๐ โลกนี้ มีบางสิ่งที่เหมาะกับเรา แต่ละคน